Azmin Zaferi

Azmin Zaferi

Üniversite sınavına ilk girdiği sene sınavda paniklediği için hiçbir şey yapamamıştı.Sınav sırasında ağlamıştı. Elleri titriyordu,kalem bile tutamıyordu. O yıl tercih yapmamıştı. İkinci yıl tekrar denemek istedi.O yıl hayatının en korkunç yılıydı. Kendine o yılı hüzün yılı ilan etmişti. Başına gelmeyen kalmamıştı.En son demişti ki bir insanın başına bu kadar kötü şey nasıl gelebilir . Ölecem heralde.Sınav günü gelip çattı. Şansınada sınav yeri  hep çok uzak yerler çıkardı.Sınava sadece bir dakika yüzünden geç kalmıştı. Bütün kapılar yüzüne kapanmıştı. Kocaman okulu göremediler .Halbuki hep okulun civarında dolaşıp ,önünden geçmişlerdi  kaç kere. Bir şey nasip olmayınca olmuyordu. İşte bazen istemek ve çalışmak yeterli olmuyordu.Bu Yetmezmiş gibi yanlış anlaşılma yüzünden ailesiyle karakolluk olmuşlardı. Herkes sınavda o karakoldaydı. Hava çok soğuktu.Kar yağıyordu. O kadar üşümüş ve o kadar ağlamıştı ki o günden sonra zatürre olmuştu. Bir ay evde dinlendi. Bir hafta sonra üstüne çay dökülmüş ve bacağı yanmıştı.Bunlar neden benim başıma geliyor ki . Neden ?

  Bütün emekleri boşa gitmişti.En yakın arkadaşı kazanmıştı. O kadar çok üzülmüstü.Çünkü iki yıldır beraber çalışmışlardı.Birbirlerine gidip geliyorlardı. Aynı puanı alıyorlardı. Aslında arkadaşının adına çok sevmiş ama kendisi kazanamadığı için bir o kadarda üzülmüstü.Oysaki ne kadar çok  çalışmıştı iki yıldır sürekli calısmıstı , üniversiteye gitmeyi çok istiyordu. İlköğretimden beri tek hayali iyi bir Türkçe Öğretmeni olmaktı. Çünkü; Türkçe öğretmenini çok seviyordu o yıllarda onun gibi olmak istiyordu. Ama engelleri bir türlü aşamıyor , çalışmasına rağmen  ne kadar zorlarsa zorlasın olmuyordu, olmuyordu .Herkes vazgeç demişti.Galiba herkes haklıydı olmuyordu işte .Vazgeçmişti artık okumak istemiyordu.  Ama annesi onu cesaretlendirdi ve şöyle demişti.

  

  _Kızım sen vazgeçemezsin sende öyle bir azim var ki dağı taşı delecek güçte. Sonradan çok pişman olursun .Tekrar denemelisin.

Aradan üç biraz zaman geçti sınava son üç ay kalmıştı. Tekrar denese , ne kaybederdi ki.Galiba annesi haklıydı. Çok azimli biriydi.  En fazla yine olmazdı. Ama en azından içinde kalmazdı. Tekarar çalışıp dolu dolu bir üç ay geçirdi. Zafere çiçekli yollardan gidilmezdi. Zaten onun yolları hep dikenliydi.Tek hayali iyi bir öğretmen olmaktı. Kendisinin öğretmeni olamayan bir başkasının öğretmeni olamazdı. Sınav günü gelip çattı. Ve sınava girdi. Sonuçlar açıklandı. Evet , kazanmıştı sonunda istediği bölümü.Uzun bir mücadele sonucunda hayallerine kavuşmuştu. Bu süreçte öğrendiği tek şey insan bir şeyi  gönülden ,yürekten isterse yapabilir. Sabırla,duayla hayallerinden vazgeçmeyerek.