Arka Bahçedeki Büyük Ağaç

Yıllar sonra eskiden oturdukları mahalleye gitmişti. Her şey o kadar değişmişti ki bir an oturduğu mahalleyi tanıyamadı. Her yer beton yığınına dönmüş , dev ve yüksek katlı binalar yapılmıştı. Oturdukları evin yerinde dev bir apartman vardı. Birden aklına oturdukları  ev geldi. 

Bütün çocukluğu ,gençliği her şeyi o evle birlikte anılarda yerini almıştı...Ve arka bahçedeki o büyük ağacı hatırladı.O kocam gövdeli,

yüksek dalları olan ,yemyeşil yaprakları olan o ağaç onun için ne kadar da değerliydi.Çünkü; insan  yanlız kaldığı zaman dertlerini dinleyecek ona iyi gelecek sığınacak bir dal bir liman

 arar .Çocuk olsa bile. Belkide çocukluğunun tek arkadaşıydı.O ağaçta onun için gökyüzüne uzan büyük ve uzun bir daldı.Onun tepsine çıkıp gökyüzünü seyretmek,bulutlara bakıp onları değişik şekillere benzetip hayaller kurmak , göğe ,kuşlara bu kadar yakın olmak ona tatlı bir huzur veriyordu.Ağactaki kuş seslerini dinlemek çok güzel bir melodiydi. Sanki ağaç onun için çok başka bir şeydi. Dallarına salıncak yapıp sallanmak onu mutlu ederdi. Annesi ne zaman ona kızsa kaçıp ağacın tepesine çıkardı. Ağaç onun için saklanma yeriydi. Ne zaman yanlız kalsa ağacanın tepesine çıkıp kalın gövdeli dala sarılıp ağaçla konuşurdu. Bu ona iyi gelirdi.Bu ağacın en önemli iki özeliği ; çok iyi bir dinleyici olması ve sır tutmasıydı.Evet, gerçekten çok iyi bir dinleyiciydi.Ona hiç cevap vermez sadece dinlerdi. O konuşur ağaç dinlerdi. Korkularını , kaygılarını ,seviclerini her şeyi ona anlatırdı.Ve bir gün o ağacın kesileceğini öğrendi. Bütün dünyası yıkıldı. Her şeyini kaybetmiş gibi hisetti.Aradan biraz zaman geçmisti. Artık kendine sığınacak başka bir liman bulmuştu. Ağaç kadar sadık , aradığını her şeyi bulabileceği en iyi dost. Peki bu dost ne olabilir ? Tabii ki kitaplar onun yeni dostu olmuştu.